بررسی آداب و رسوم مردم کردستان در جشن نوروز و آیین کهن

بررسی آداب و رسوم مردم کردستان در جشن نوروز نشان می دهد که این خطه از ایران همواره پیوندی عمیق با دگرگونی های طبیعت و زایش دوباره زمین داشته است. نوروز برای مردمان این دیار صرفا یک دگرگونی تقویمی و تغییر نمادین سال به شمار نمی رود. این جشن کهن نمادی زنده از همبستگی اجتماعی، پیروزی روشنایی بر تاریکی و پاسداشت آیین هایی به حساب می آید که سینه به سینه از روزگار باستان تا امروز منتقل شده اند. هنگامی که نخستین نشانه های بهار در کوهستان های زاگرس پدیدار می شوند، شهرها و روستاهای این استان آماده خلق زیباترین صحنه های مردمی می شوند.

آشنایی دقیق با این جلوه های آیینی برای هر علاقه مند به فرهنگ بومی و پژوهشگر حوزه مردم شناسی ضرورتی انکارناپذیر دارد. در این میان پیوند استوار میان تاریخ، افسانه های اساطیری، موسیقی حماسی و ساختار ویژه جامعه سنتی کردستان فضایی یگانه خلق می کند. بدون شناخت دقیق ریشه های این رفتارها نمی توان به عمق معنایی حرکات دسته جمعی و شعله های برافروخته بر فراز تپه ها پی برد. این نوشتار تلاش می کند با رویکردی تحلیلی و مستند، تمام ابعاد پیدا و پنهان این سنت های دیرپای بهاری را پیش روی مخاطب ترسیم نماید.

فلسفه نمادین آتش و آیین برافروختن شعله‌های بهاری بر فراز صخره‌ها

آتش در بستر تاریخی غرب ایران و به ویژه مناطق کردنشین، فراتر از یک عنصر گرما بخش فیزیکی شناخته می شود و در واقع تجلی بارز نور، پاکی و جاودانگی حیات انسانی است. بر خلاف بسیاری از نقاط که برپایی آتش را تنها در غروب آخرین سه شنبه سال مرسوم می دانند، در کردستان شعله های اصلی در واپسین ساعات سال کهنه و در آستانه ورود به فروردین افروخته می گردند. اهالی محله ها و روستاها با مشارکتی خودجوش هیزم ها و مشعل ها را به بلندترین تپه ها و بام های سنگی انتقال می دهند. این کار اشتراکی نمایانگر یک هماهنگی عمیق اجتماعی در میان ساکنان منطقه است.

فروزان شدن این شعله ها در تاریکی شب کوهستان حسی از غرور، ایستادگی و امید به آینده ای سرشار از برکت را در دل ناظران زنده می کند. در باورهای کهن این دیار، سوختن چوب ها و زبانه کشیدن آتش نمادی از زدودن تیرگی های زمستان و پیروزی تاریخی عدالت و خردورزی بر بیداد است. شعله های سرکش آتش از دوردست ها دیده می شوند و پیام آور رسیدن فصلی نو برای کشاورزان و دامداران سخت کوش خطه زاگرس هستند. تجمع پیر و جوان در پیرامون این کانون های نورانی بستری برای انتقال مفاهیم اخلاقی و حفظ پیوندهای بین نسلی پدید می آورد.

پیوند میان اسطوره کاوه آهنگر و بازتاب آن در روشن کردن مشعل‌های نوروزی

در حافظه جمعی کردستان، برپایی آتش با افسانه رهایی از بند ستمگری و قیام کاوه آهنگر در برابر ضحاک گره خورده است. بر اساس این روایت های اساطیری، برافروختن شعله بر ستیغ کوه ها رمزی دیرینه برای اعلام پیروزی، نجات جان فرزندان این آب و خاک و برقراری دادگری بوده است. به همین علت هنگامی که مشعل ها در دستان جوانان قرار می گیرند، حس نوع دوستی و یادآوری پایداری در رفتار همگان متجلی می شود. این یادمان تاریخی به آیین های بهاری جنبه ای حماسی می بخشد که در کمتر نقطه ای از فلات ایران با این شدت به چشم می خورد.

حضور چنین بار معنایی غنی باعث شده است که حتی پس از گذشت سده ها، گردآمدن دور آتش رنگ و بوی نوعی پیمان اخلاقی را با خود به همراه داشته باشد. افراد با روشن کردن مشعل ها عهد می بندند که در سال جدید، پاسدار راستی، مروت و یاری به همنوعان باشند. این ابعاد مفهومی سبب می گردد که مراسم تنها در سطح یک تفریح زودگذر خلاصه نشود. عمق اسطوره ای جشن سبب حفظ پایدار آن در برابر تحولات مدرن جوامع امروزی شده است.

رقص جمعی هلپرکی و زبان نمادین دست‌ها و پاها در گستره دشت‌های کردستان

رقص محلی هلپرکی یکی از کامل ترین و ساختارمندترین رفتارهای گروهی در پهنه فرهنگ کردی به شمار می آید که در هنگام فرارسیدن بهار به اوج شکوه خود می رسد. در این آیین، افراد دست در دست یکدیگر حلقه ای ناگسستنی را پدید می آورند که پیوند انسان با خاک، کار تیمی و اتحاد قبیله ای را به تصویر می کشد. هماهنگی گام ها و کوبیده شدن پاها بر بستر زمین نشان دهنده شکرگزاری برای بیداری خاک و اعلام آمادگی برای کاشت و دروی محصولات در سال تازه است. هر حرکت در این پایکوبی برآمده از تجربه های تاریخی و الگوهای زیستی مردمان زاگرس نشین می باشد.

جایگاه پیشکسوت یا سرچوپی کش که دستمال رنگین را در هوا می چرخاند، نقش راهبری و هدایت کاروان زندگی را تجسم می بخشد. سایر اعضای صف با ریتمی حساب شده از حرکات او پیروی می کنند و این نظم دقیق، درس فرمان پذیری و هماهنگی را به جوان ترها منتقل می سازد. انتهای صف نیز با فردی موسوم به گاوانی بسته می شود تا استحکام زنجیره انسانی تا آخرین نفر حفظ شود. تماشای این خروش هماهنگ در دامن طبیعت چشم اندازی پرشور و شورانگیز خلق می کند که هر بیننده ای را مجذوب توان بدنی و همبستگی رقصندگان می سازد.

مفهوم حرکات موزون در مراحل مختلف هماهنگ با نوای سرنا و دهل

موسیقی بومی کردستان با سازهای اصیلی همچون سرنا، دهل، دوزله و نرمه نای، ضرباهنگ اصلی را به حلقه هلپرکی تزریق می کند. ریتم های مختلف این رقص نام های ویژه ای دارند که هر کدام نشان دهنده مرحله ای از زندگی، کار کشاورزی یا مواجهه با فراز و فرودهای اقلیمی است. حرکت آرام و سنگین در برخی گوشه ها نشانگر تفکر، خویشتنداری و تامل در گذر عمر به حساب می آید. در نقطه مقابل، پرش های سریع و گام های پرشتاب بیانگر پیروزی، جوانی و غلبه بر موانع سخت کوهستان هستند.

تنظیم تنفس ها، تبادل لبخندها و رعایت هماهنگی دست های گره خورده در حین اجرای این حرکات، نوعی احساس امنیت روانی جمعی تولید می کند. شرکت کنندگان خستگی ناشی از سرمای زمستان را در امواج این نوای باستانی به فراموشی می سپارند. سرنا با نوای رسا و بلند خود پیام رسیدن زمان کار و شادمانی را در دره های عمیق طنین انداز می سازد. هم نوایی این ساز با ضربات قدرتمند دهل، نمادی از تپش قلب زندگی در سینه کوه های سربه فلک کشیده کردستان است.

شکوه رنگ‌ها در تن‌پوش سنتی و تجلی هنر اصیل در پوشش مردان و زنان

یکی از شگفت انگیزترین ویژگی های جشن بهاره در کردستان، حضور پررنگ تن پوش های سنتی با تنوع کم نظیر رنگ و طراحی است. زنان و دختران کرد با پوشیدن پیراهن های مخملی و بلند موسوم به کراس که با الیاف زرین و نقره ای آراسته شده اند، جلوه ای همانند گل های خودروی دشت های بهاری می آفرینند. شال های کمردرخشان، جلیقه های پولک دوزی شده و روسری های گل دار کلاغه ای زیبایی بصری فضا را چندین برابر می کنند. این لباس ها تنها پوشش ظاهری نیستند، بلکه بازتابنده ذوق، اصالت و پیوند تنگاتنگ روحی با طبیعت سرسبز پیرامون محسوب می شوند.

در سوی دیگر، مردان کرد با لباس رسمی چوخه و رانک که از پارچه های طبیعی و دست بافت تهیه می شود، در میدان های جشن پای می نهند. پاپوش سنتی یا کلاش که هنر دستان چیره دست پینه دوزان هورامان است، امکان گام برداشتن سبک، خنک و راحت را بر روی صخره های سخت مهیا می سازد. شال پهن پشمی بسته شده بر کمر علاوه بر کاربرد حفاظتی در زمان کار، استواری قامت انسان کوهستان نشین را به بیننده القا می کند. هماهنگی چشم نواز این جامه های فاخر هویت بصری مستحکمی به جشن نوروزی مردم کردستان می بخشد.

صنایع دستی بومی و نقش آن در پاسداری از اصالت پوشاک مناطق کوهستانی

تولید پارچه های سنتی برای نوروز چرخه ای پویا از صنایع دستی و مشاغل خانگی را در روستاهای این استان به راه می اندازد. از ماه ها پیش از فرا رسیدن بهار، کارگاه های نخ ریسی، رنگ رزی گیاهی و موج بافی فعالیت گسترده ای برای مهیا کردن سفارش های جشن آغاز می نمایند. استفاده از رنگ های طبیعی برگرفته از روناس، پوست گردو و برگ مو باعث دوام بالا و جذابیت بصری این پارچه های محلی شده است. این تداوم هنری سبب شده است که حتی جوانان امروزی نیز پوشیدن لباس محلی را در ایام سال نو مایه افتخار و تمایز فرهنگی خویش قلمداد کنند.

حفظ هنر تولید کلاش و گیوه دوزی نیز عاملی است که اقتصاد روستایی را با پایبندی به آیین های باستانی پیوند می دهد. مردمان بومی بر این باورند که پا نهادن در سال نو باید با دست آفریده های پاک و برگرفته از دامان محیط زیست صورت پذیرد. حمایت از کارگاه های کوچک محلی در روزهای پایانی سال روح تازه ای به بافت اقتصادی شهرهایی چون مریوان و سنندج می دمد. حفظ این صنایع مانع از رسوخ الگوهای ناسازگار غربی در شکل برگزاری جشن های ملی و میهنی شده است.

سنت‌های خانوادگی و آیین‌های همسایگی در پیشواز روزهای آغازین سال نو

آیین های پیشواز در مناطق کردنشین با خانه تکانی های گسترده، زدودن گرد و غبار از وسایل زندگی و شستشوی فرش ها در چشمه سارها آغاز می گردد. یکی از زیباترین سنت های اصیل که در گذشته رواج گسترده تری داشته و اکنون نیز در بسیاری از روستاها زنده است، بردن رسم خوانچه برای خانواده هایی است که پیوند نامزدی جدیدی بسته اند. در این سنت، خانواده داماد سینی های آراسته حاوی پارچه های گران بها، شیرینی های محلی مانند کنجد گزو، آینه، عطر و میوه های گوناگون را همراه با نوای شادی به خانه عروس پیشکش می کنند. این رفتار عاطفی، بستر تقویت مهر و الفت میان دو فامیل را پیش از آغاز بهار فراهم می آورد.

دید و بازدیدهای اقوام و همسایه ها در این استان با احترامی ژرف و زایدالوصف نسبت به کهنسالان و بزرگان خاندان همراه است. دیدار با خانواده هایی که در طول سال گذشته عزیزی را از دست داده اند و اصطلاحا در غم نشسته اند، در نخستین روز عید وظیفه ای همگانی قلمداد می شود تا نشانه های اندوه از چهره محله زدوده گردد. همچنین آیین های کودکانه ای نظیر هه لاوه ملاوه که کودکان در آن با رفتن به در خانه ها طلب تخم مرغ رنگین و تنقلات می کنند، شادی و نشاط کودکانه را به کوچه های سنگ فرش تزریق می نماید.

سفره پذیرایی، خوراک‌های سنتی و میزبانی بی آلایش در روزهای عید

اگرچه امروز چیدمان سفره هفت سین در منازل مرسوم است، اما پذیرایی سنتی مردم این سامان متکی بر شیرینی های محلی، خشکبار کوهی و غذاهای اصیل بومی است. پخت غذاهایی همچون رشته پلو که نمادی از به دست آوردن رشته امور در سال آینده است، در سفره ناهار نخستین روز عید جایگاهی ویژه دارد. نان های تنوری سنتی مانند کلانه که آمیخته با سبزیجات تازه بهاری نظیر پیچک و کلاغه پا هستند، طعم بی نظیری به ضیافت های نوروزی این خطه می بخشند. این نان های محلی که با روغن حیوانی اعلا چرب می شوند، نمادی از پیوند سفره خانواده با رویش گیاهان دارویی و خوراکی مراتع سرسبز کردستان هستند.

میهمان نوازی صمیمانه مردم کرد زبانزد عام و خاص است و در این ایام در خانه ها به روی هر آشنا و غریبه ای گشوده می ماند. گردشگرانی که به مناطق روستایی قدم می گذارند، بی واسطه به صرف چای زغالی و نان محلی بر سر سفره های گرم دعوت می شوند. این خصلت اخلاقی برجسته سبب شده است که حضور در کردستان در فصل بهار فراتر از یک سیاحت معمولی و نوعی تجربه معنوی از مهرورزی انسانی ارزیابی شود. سادگی پذیرایی ها ارزش همدلی را بر تجمل گرایی های دست و پاگیر ارجحیت می بخشد.

گستره منطقه‌ای و تنوع زمانی برگزاری جشن‌های نوروزی در هورامان و ژاورود

در گستره جغرافیایی استان کردستان، زمان آغاز جشن ها در همه مناطق یکسان نیست و این موضوع یکی از جذاب ترین رازهای این دیار به شمار می رود. در برخی دره های هورامان و روستاهای منطقه تاریخی ژاورود نظیر چشمیدر، پالنگان و دیوزناو، به سبب موقعیت اقلیمی و باورهای کهن نجومی، جشن نوروز از اوایل یا میانه اسفند ماه آغاز می شود. این پیشواز زودهنگام به اهالی روستاها این فرصت را می دهد که در جشن های یکدیگر حضور یابند و کاروانی از شادمانی را در نقاط مختلف دره ها به حرکت درآورند. روستاهای پلکانی با معماری بی نظیر سنگ چین خود، بستری رویایی برای اجرای این آیین های کهن فراهم می کنند.

در این میان، روستای شگفت انگیز پالنگان با هزاران مشعل روشن که توسط جوانان بر روی دیواره های صخره ای و پلکان های سنگی حمل می شوند، شهرتی جهانی یافته است. این مشعل های متحرک گویی خطوط نورانی معماری پلکانی را در پهنه شب ترسیم می کنند و منظره ای مسحورکننده پدید می آورند. در مناطق شهری تر مانند سنندج، میدان های اصلی و سالن های ورزشی در روزهای پایانی اسفند به صحنه نمایش بزرگ ترین گردهمایی های هنری بدل می شوند. این تنوع کم نظیر حاکی از پویایی فرهنگی و ژرفای تمدنی است که در دل کوهستان های کردستان شکوفا شده است.

آیین‌های نمایشی و سنت کهن میر نوروزی و کوسه گردی در نواحی مختلف

یکی از جلوه‌های تمثیلی و مردم‌شناختی در بستر آداب بهاری مناطق کردنشین، اجرای نمایش‌های بومی نظیر کوسه‌گردی و میر نوروزی است. این نمایش‌های خیابانی و میدانی در روزگار گذشته با هدف ایجاد نشاط همگانی، بازنمایی پایان زمستان سخت و فرارسیدن دوران باروری زمین برگزار می‌شدند. در رسم کوسه‌گردی، فردی با ظاهری شوخ‌طبع، ریشی از پشم سفید و زنگوله‌هایی بر لباس، در نقش پیرمرد زمستان ظاهر می‌شد. همراهان او نیز با خواندن سرودهای محلی و نواختن دف یا دایره، به در خانه‌ها می‌رفتند و از اهالی روستا هدایایی دریافت می‌کردند.

در برخی مناطق و گزارش‌های بومی نیز آیین دیرپای میر نوروزی به ثبت رسیده است که طی آن، اداره نمادین امور شهر یا روستا برای چند روز به فردی عامی سپرده می‌شد. این سنت کهن با صدور احکام طنزآمیز و دستورات شوخی‌برانگیز، نوعی نقد اجتماعی و شکستن موقت مرزهای طبقاتی را در فضای جشن برقرار می‌کرد. اجرای این نمایش‌ها سبب می‌شد تا تنش‌های روانی ناشی از سرمای استخوان‌سوز زمستان تخلیه شود. پیوند میان شوخی، نمایش و نمادپردازی، ساختاری چندلایه به این مراسم سنتی می‌بخشید.

جزئیات نمادین شخصیت‌های بازی کوسه و عروس در پیشواز بهار

شخصیت‌های نمایش کوسه‌گردی معمولاً شامل خود کوسه، همسر او یا عروس، و چند همراه شوخ‌طبع بودند که هر یک بازتابنده‌ مفهومی خاص از چرخه طبیعت به شمار می‌آمدند. کوسه نمادی از سرمای رو به زوال، پیری و رخوت زمستانی بود که توان خود را در برابر نو شدن سال از دست می‌داد. عروس با لباس‌های رنگین، تجلی طراوت، باروری و زایش دوباره دشت‌ها قلمداد می‌شد. کشمکش‌های ساختگی میان کوسه و جوانان محله برای محافظت از عروس، در حقیقت نزاع نمادین سرما با گرمای بهار را مجسم می‌کرد.

در پایان این بازی آیینی، کوسه به زمین می‌افتاد و با بخشش هدایا از سوی صاحب‌خانه‌ها و رسیدن گرما، دوباره جان می‌گرفت و برمی‌خاست. این برخاستن نمادی از تجدید حیات زمین و برکت‌خواهی برای دامداران و کشاورزان خطه کردستان بود. مبالغ یا خوراکی‌های گردآوری‌شده از این نمایش معمولاً میان نیازمندان محلی تقسیم می‌شد تا همگان از سفره عید بهره‌مند گردند. این اقدام بر ارزش‌های اخلاقی و نوع‌دوستی مستتر در آیین‌های سنتی تاکید می‌کرد.

نوای دف و مولودی‌خوانی در تقاطع جشن‌های بهاری و فرهنگ معنوی کردستان

در بسیاری از مناطق شهری و روستایی کردستان، جشن نوروز با نغمه‌های آسمانی دف و اشعار آیینی همراه می‌شود که بعدی معنوی به این عید ملی می‌بخشد. شهر سنندج به عنوان یکی از پایتخت‌های دف در جهان، در ایام نوروز شاهد گردهمایی‌های بزرگ دف‌نوازان در فضاهای عمومی و بناهای تاریخی نظیر عمارت خسروآباد است. طنین یکپارچه صدها دف در دامنه‌های کوه آبیدر، فضایی حماسی و در عین حال عرفانی خلق می‌کند که روح هر شنونده‌ای را تسخیر می‌نماید. این تقاطع میان شادی باستانی و ذکر معنوی، از ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد فرهنگ این منطقه است.

ریتم‌های حماسی و عرفانی دف با دگرگونی طبیعت همگام می‌شوند و حس رهایی از تیرگی‌ها را دوچندان می‌سازند. اجرای مولودی‌خوانی و اشعار عارفانه کردی در کنار جشن‌های عمومی، پیوند عمیق میان شادی و معنویت را در باور مردمان دیار زاگرس نشان می‌دهد. این مراسم هم‌زمان با اجرای هلپرکی، بستری از تلفیق هنر موسیقی، حرکت و نیایش پدید می‌آورد. حضور گسترده گردشگران داخلی و خارجی در این برنامه‌ها، اهمیت پاسداری از این میراث گران‌سنگ را آشکار می‌سازد.

جدول خلاصه عناصر و آیین‌های شاخص نوروزی در کردستان

این جدول ارکان بنیادین و رسوم شاخص عید باستانی نوروز در پهنه فرهنگی کردستان را به تصویر می‌کشد و نقش هر یک را در حفظ انسجام و پیوندهای اجتماعی اهالی روشن می‌سازد. توجه به زمان‌بندی و ابزارهای مندرج در جدول فوق، ساختار دقیق و ریشه‌های تاریخی این سنت‌های کوهستانی را برای پژوهشگران و گردشگران به شکلی منظم بازگو می‌کند.

مراقبت از میراث کهن و توسعه گردشگری پایدار در ایام نوروز

برگزاری گسترده این گردهمایی‌های مردمی نقشی بی‌بدیل در پویایی اقتصاد محلی و رونق اقامتگاه‌های بوم‌گردی در سراسر این استان ایفا می‌کند. ورود مسافران به روستاهایی مانند پالنگان، نوره و نگل فرصتی برای اشتغال‌زایی و عرضه مستقیم صنایع دستی نظیر کلاش‌بافی، گلیم و موج‌بافی فراهم می‌سازد. در این فرایند، حفظ حرمت محیط زیست صخره‌ای و بافت مسکونی دست‌نخورده منطقه از اصول بنیادین گردشگری پایدار به شمار می‌رود. آموزش مسافران برای پرهیز از آسیب به عرصه‌های طبیعی، تضمین‌کننده بقای این آیین‌ها برای نسل‌های آینده خواهد بود.

حفظ هویت دست‌نخورده آیین‌ها در مواجهه با ابزارهای تبلیغاتی جدید و فضای مجازی چالشی است که توجه کارشناسان را به خود معطوف کرده است. مشارکت خودجوش مردم بومی و پرهیز از تبدیل کردن رسوم اصیل به نمایش‌های صرفا تجاری، رمز جاودانگی نوروز در این دیار کوهستانی است. هر ساله پژوهشگران، عکاسان و علاقه‌مندان به میراث فرهنگی با ثبت این لحظات ناب، تصویری مانا از زیبایی و صمیمیت را به سراسر جهان مخابره می‌کنند. این روند، جایگاه این استان را به عنوان نگین جشن‌های بهاری در غرب آسیا تثبیت می‌نماید.

نتیجه‌گیری:

بررسی آداب و رسوم مردم کردستان در جشن نوروز نشان می دهد که چگونه یک ملت توانسته است در پناه فرهنگ، هنر و اشتراکات اساطیری، یکی از باشکوه ترین نمادهای پیروزی روشنایی و دوستی را حفظ نماید. آمیختگی آتش مقدس با امواج خروشان رقص هلپرکی، نغمه های گوش نواز سازهای بومی و پوشش رنگین جامه های محلی، کردستان را در فصل بهار به کانون بی بدیل نشاط و اصالت انسانی تبدیل می کند. این گنجینه های معنوی باارزش سرمایه ای بی مانند برای ارتقای صنعت گردشگری و درک ژرف تر از هویت اصیل ایرانی محسوب می شوند؛ بنابراین پیشنهاد می کنیم در آستانه فروردین، با تنظیم یک برنامه سفر اصولی به این خطه باستانی، شکوه و گرمای روح بخش این جشن های مردمی را از نزدیک به تماشا بنشینید و تجربه ای ماندگار برای خویش رقم بزنید.

سؤالات متداول (FAQ):

❓ سؤال ۱: اصلی ترین تفاوت زمان برگزاری جشن های نوروزی در روستاهای کردستان با سایر مناطق در چیست

💬 پاسخ:

در برخی روستاهای کوهستانی به ویژه در منطقه اورامانات و ژاورود، به دلیل شرایط آب و هوایی خاص و تقویم های سنتی بومی، جشن های پیشواز نوروز و برافروختن آتش گاهی از اوایل اسفند ماه به شکلی پیوسته و روستا به روستا آغاز می گردد تا پیام رسیدن بهار دست به دست در کل دره ها منتشر شود.

❓ سؤال ۲: رقص دسته جمعی هلپرکی در آیین های نوروزی مناطق کردنشین چه بار معنایی و نمادینی را به همراه دارد

💬 پاسخ:

این رقص با دست های به هم گره خورده و کوبیدن منظم پاها بر زمین، نمادی از اتحاد اجتماعی، همبستگی تزلزل ناپذیر انسانی و شکرگزاری به درگاه خداوند برای بیداری خاک کشاورزی پس از زمستان سرد است و حرکات آن مراحل مختلف کاشت، درو و مقاومت در برابر سختی ها را تجسم می بخشد.

❓ سؤال ۳: چه آیین های کهن و ویژه ای در گذشته برای کودکان در ایام سال نو در این مناطق رواج داشته است

💬 پاسخ:

یکی از رسوم خاطره انگیز و دوست داشتنی این خطه، آیین هه لاوه ملاوه بوده است که در آن کودکان در آخرین روزهای زمستان با کیسه ها و دستمال هایی کوچک به در خانه همسایه ها مراجعه می کردند و با خواندن سرودهای موزون و بومی، تخم مرغ های رنگین، شیرینی و هدایای سنتی طلب می نمودند.